مي خواهم اين بار ازخودم بنويسم . از خودي كه توي دلم حملش مي كنم . خودي كه هميشه يك گوشه پرت اش مي كنم تا صدايش را نشنوم .تا ديگر سرم غر غر نكند . تا برايم بهانه گيري نكند . آن خودي را مي گويم كه شعر هايم را مي گويد . او كه داستانهايم را مي نويسد . خودي كه براي يك دوستيه قديمي حاضر است جان دهد . اين بار نه خبري از شات دان است و نه ويار آقا غول عود كرده است . نه مريضيه آرتميس ذهنم را مشغول به خود كرده است نه نگران غيبت صغراي ديانا هستم و نه به وزن كم كردن ليلا غبطه مي خورم . تولد انار هم كه تمام شده است و نگرانيه صدا ضبط كردن هم ندارم . اما .... 

اين بار مي خواهم بيشتر توي خودم را بگردم . بيشتر كند و كاو كنم . ببينم قدم هاي هر روز من كجاي كره ي زمين را مي نوردد . نمي دانم چرا يك جورهايي دلم بهانه مي گيرد . با اين چيز ها راضي نمي شود . با اين حرف ها به اغنا نمي رسد . با تظاهر رابطه اي برقرار نمي كند . ممكن است نصف شب از خواب بيدارت كند و كسي را بخواهد كه تو نمي شناسي اش . شايد حرفهايم مفهوم نباشد . شايد امروز حالم خوب نيست . شايد دلم دارد از همه چيز مي تركد اما گاهي ديگر حوصله ي كار هاي روزمره ات را كه نداري هيچ دلت مي خواهد بروي يك جا يك سنگ پيدا كني و با همان سنگ آنقدر حرف بزني تا اشك هايت خشك شود و به او بسپاري كه تا ملاقاتي بعد منتظرت بماند .

نمي دانم شايد كسي دارد مرا اهلي مي كند . شايد شازده كوچولو دارد با نيش مار كيف مي كند كه من اينقدر دارم دالان هاي ذهنم را مي كاوم . و من از اين اهلي شدن هر بار بيشتر لذت مي برم . اين بار نمي نويسم كه كسي حرفم را بفهمد . اين بار نوشتنم با صداي بلند فكر كردن است . نمي دانم چرا اينها را توي ياهو 360 نمي نويسم . يا داخل دفتر خاطراتم . اصرار عجيبي است بر اينجا نوشتن

                                                    ***

من كه امروز حالم خوب خوب است . همه با من مهربان و آرام رفتار مي كنند . با همه خوش و بش مي كنم  و در يك لحظه مي توانم آنچنان همه را سر جاي خودشان ميخ كنم كه نگو و نپرس . زندگيم و تلاش هايم كم كم نمره ي قبولي مي گيرند

دلم نگرفته است . هيچ كس در حقم نا مهرباني نكرده است . اما من مار مي خواهم . ماري كه نيش اش مرا رها كند .

امروز دوست دارم بادي كه نمي وزد مرا با خود به آسماني دور دست ببرد . با سنگي كوچك از جنس خاك . مي دانم اينجا يك وبلاگ رژيمي است . هر كس بهتر و سالم تر بخورد موفق تر است .  . ... 

نمي دانم .

28 مرداد تا 31 مرداد

.

۱ - اشکال نداره . من غصه ام رو توی دلم قورت میدم

 میذارم واسه فردا تا حال این بلاگفا بهتر بشه

چون الان حتی یک ستون هم که میذارم غر می زنه . الان کلی کار کردم که جدول بذارم باز هم موفق نشدم

این بلاگفا رحم نداره ؟

۲- اومدیم از خودمون سوسول بازی در بیاریم بریم سفر . الان که دو روز میشه برگشتم دارم از مریضی می میرم . به به . کنکوری باشی و قول پیاده روی و سینما هم به اون داده باشی و عین دو روز هم توی تخت باشی ................

کلی کیف میده نه

۱- چای سبز واسه لاغری

۲- یه حلقه ی لاغری ( از این هفت رنگ ها واسه این که هی بچرخی و لاغر تر شی )

۳- یه ظرف خوشگل و رنگی

اینها وقتی عمیقا شادت می کنه که بدونی اون چقدر به این فکر کرده و وقت گذاشته که بدونه تو چی لازم داری ؟ و چی توی رسیدن به هدفت کمکت می کنه

و گرنه ما ها توی این سن از خیلی آدم ها کادو می گیریم ولی زودی یادمون می ره .......

اومدم شادیم رو باهاتون قسمت کنم و بگم براتون دعا می کنم که از این اون ها توی زندگیتون پیدا کنید .تنفس عمیق رو هم فراموش نکنید که توی پیدا کردن اون ها بهتون کمک می کنه

۲ - می خواهم آدم باشم و گول غوله رو نخورم و جدول بذارم .... به من از این سوسول بازی ها نیومده که خودم رو امتحان کنم ببینم چه قدر انگیزه هایم درونی شده و چقدر بدون جدول می تونم ادامه بدهم ....

مممممممم ..... من اومدم بگم که فقط به خاطر این که از طرف بر و بچه ها ی انارستانی چک می شوم مقدار محدودی غذا می لمبونم و گرنه که قصه ی شکمبارگی به لطف خدا همچنان پا برجاست .......... چون چند روزی که بدون جدول سپری شد به اندازه ی کل روز های نخورده جبران مافات شد

۳ - حسودی که بد نیست ؟ هست .... من الان نسبت به یکی حسودیم میاد ....... خب چی کار کنم ؟

.

 یعنی چی؟

یعنی سرش شلوغه و نمی تونه فکر کنه که باید جدول بذاره ؟ باید کم بخوره ؟ باید زن خونه باشه... یا باید بره و کلاس ها رو شرکت کنه و کم نیاره و بدوه و هی معادلات و ریاضی مهندسی و مدار و سیگنال بخونه و تازه زن خانه داری هم باشه و غذای خوب و گرم هم آماده داشته باشه ... یا باید دقت کنه تا این شرکت هایی که انتخاب میشن حالشون واسه پیمان کاری  شرکت خوب باشه و مامانش هم هی میگه آخه تو چرا یه سری به این خواهر برادر ها نمی زنی و ولشون کردی به امان خدا و تازه شم خب دخترش فرنگ که نرفته ...نباید ۱ ماه یه بار بهش سر بزنه و چک اش کنه که چقدر لاغر کرده و چقدر پای چشمهایش بیشتر چال شده و ...

این هفته سرش می خاره چون وقت نداره سرش رو بخارونه .

اما یه چیز عجیبی که این هفته وسط سر خاروندن داره تجربه می کنه اینه که توی تنفس های عمیق اش روی این تمرکز میکنه که  آروم باشه . خانوم نه ها ...اشتباه نکنید . آروم یعنی با آقا غوله خونه رو پر از لباس و ملحفه و سفره های چند رنگ نکنن که واسه وعده ی بعد هیچ جایی واسه سفره ی جدید نداشته باشن ( آخه آقا غوله از وقتی حامله شده واسه هر وعده یه سفره میندازه و جمع اش هم نمی کنه . به سفره جمع کردن هم ویار داره . بوی غذا اذیت اش می کنه ) می گه وقتی بچه ام به دنیا اومد باید ببینه من چند تا سفره واسه اش پهن کردم ؟ فقط یه مشکل ای که من رو اذیت می کنه اینه که من دیگه خونه ام واسه سفره های بعدی جا نداره .... حالا قراره بروم بیرون اعلامیه بدهم ببینم کسی یه آقا غول حامله لازم نداره ؟

راستی آقای همسر میگه خارش سر تو واسه آلودگی غذاییه آقا غوله است نه واسه این که سرت شلوغه .... ولی من به این حرف ها گوش نمیدهم

شما ها غول نمی خواهید ؟